?

Log in

Дысклеймер

У сувязі з наспелай неабходнасцю вымушаная забараніць перадрук любых матэрыялаў з гэтага блогу без майго асабістага дазволу.

Баляслаў Лесьмян

Адзін з самых ранніх вершаў.

Шум вёслаў

Шапочуць вёслы ў гушчэчы хваль —
І шум, і сонца, і спеў, і даль!

Вось так і трэба, вось так і ёсць:
Супроць нябёсаў, зямлі на злосць!

Накрасці перлаў на самым дне
І ў хвалі кідаць, што б’юцца ў сне,

І потым слухаць — хоць і мана! —
А ці крануцца са стогнам дна?

Чытаць болей...Collapse )

Блог Усяслава Чарадзея

Сённяшні мой тэкст на "Будзьме" — пра "Блог Усяслава Чарадзея": "Гісторыя, фантасмагорыя, Усяслаў Чарадзей".
Антон Францішак Брыль і Кацярына Маціеўская напісалі тут з нагоды майго не зусім даўняга дня нараджэння "Дэпрэсіўную азбуку беларускай літаратуры", якую я ад паспалітага спадарства больш не магу хаваць. Па-мойму, яна прыўкрасная, і свет павінен яе бачыць. Прынамсі, самыя бяскрыўдныя вытрымкі. Падбор карцінак — basarymkales.



А — Апатыя
Выйшлі на нашую ніву аратыя,
Селі й сядзяць. У аратых апатыя.
Чытаць болей...Collapse )

Deutsche Vita

Новы нумар ПС, прысвечаны літаратуры на нямецкай мове, для мяне ў нечым сімвалічны і знакавы. Так склалася, што мы некалькі гадоў планавалі нямецкі "івэнт" — невялікую падборку перакладаў з нямецкай, якая паціху разрасталася. У выніку ў нумар трапіў і Рэмарк, які ляжаў у нас з самага першага нумара, і Гайнэ, які разбіраўся на перакладчыцкай майстэрні гады тры таму, і Гэсе, які не мог трапіць у інтэрнэт да гэтага года, калі скончыліся аўтарскія правы на творы пісьменніка, і Вагнэр, які ляжыць у нас таксама гады два. Трапілі туды і нашыя з kastani пераклады румынаў, Рыльке і Крамера, якія ў розны час друкаваліся ў АРХЭ, але якія хацелася сабраць у кучу яшчэ недзе. Да таго ж мы гэтым разам перакладчыкам нічога не замаўлялі (за выключэннем Гаўфа), а проста папрасілі ў іх тэксты, якія ўжо гатовыя (магчыма, нават надрукаваныя). Так у нумары з'явіўся, напрыклад, Гільдэбранд, Тухольскі і расійскія немцы. Нехта выбраў сабе тэксты сам — і гэта аказаліся Бехштэйн і нямецкія песні 30-х. У выніку атрымалася не толькі вельмі стракатая карціна, але і нейкае падсумаванне. Апроч гэтага, нумар аказаўся самым кароткім у гісторыі ПС — мы ўрэшце перамаглі гігантаманію, з якой вельмі непаспяхова змагаліся ўвесь гэты час. Спадзяюся, цяпер даўжыня нашага зместу нікога не напалохае :) Ура нашым перакладчыкам, рэдактару, вэб-рэдактару, аўтару вокладкі і ўсім, хто неяк яшчэ паўдзельнічаў у гэтай вакханаліі!

12
...ад нейкага загадкавага Джоні С. ці то з Мід-Лотыяна, ці то з Бэрвіка на Твідзе, чытаная ўчора на прэзентацыі "Бэўвульфа". Арыгінал у нэце ёсць толькі на гугл-букс, калі каму цікава, шукаць можна па першым радку: "Is Allan risen frae the dead". Апярэджваючы магчымыя пытанні, скажу, што радок "Належна ты злучаеш словы" ў арыгінале гучыць як "An' your auld words sae meetly mingle", а радок "Пішы яшчэ!" — як "That you'd write mair".

Такія вершыкі цудоўна служаць адной маёй мэце — распрацоўцы беларускай класічнай рыфмы, бо даюць шмат прасторы для ўцягвання ў рыфму чаго заўгодна — хоць дыялектызмаў, хоць паланізмаў, хоць украінізмаў, хоць русізмаў, хоць яшчэ якой трасцы. У выніку потым нешта можна цягнуць далей, а хоць бы і ў Кітса. Гэта адзін з нямногіх апошнім часам перакладаў, які задавальняе мяне працэнтаў так на 80.

Дадам яшчэ тое, што Алан у першым слупку — гэта самы слынны папярэднік Бэрнса і Фэргюсана Алан Рэмсі, зайздросны сусед у другі слупку — гэта, вядома ж, Англія, а трэці слупок адсылае да вельмі канкрэтнага верша Фэргюсана, толькі як ён называецца, я не помню.


Эпістала містэру Роберту Фергюсану
Epistle to Mr. Robert Fergusson

Ці гэта Алан з іншасвету
Спявае нам свае куплеты?
Дзядоўнік колісь быў апеты
Ім скрозь і побач.
Не — гэта Фергюсан-паэта
Стаў на крыло, бач!

Скажу па шчырасці, юнача,
Радок твой зухавата скача,
Бо што ні рыфма — дык удача:
Гучыць дзівосна.
Няхай сусед цяпер паплача —
Яму ж зайздросна!

Чытаць болей...Collapse )
Бо набіраць лянотна. У межах вывучэння шведскай мовы.

Upd.

Ленарт Сьёгрэн
(Нар. 1930)

Кот з крыламі

Кот з крыламі
падобны на Цішу
прыйшоў пад вечар, спытаў:
я магу тут трохі пабыць
ёсць тут якая рыба
ці іншая душа — з’есці
магу я ўзяць з сабой
сваю ноч?
А я дазволю вам паслухаць
як я вуркачу
калі выгінаю ў сне кіпцюры
а крылы хаваю
у поўсць.

Задумеська гендэрная

Эпік він і эпік фэйл учорашняй прэзентацыі "Свамовы" — выступ Насты Кудасавай. Яна сказала, што не будзе выпендрывацца пасля прамоваў "такіх шыкоўных мужчынаў" — і прачытала вершы, якія, як на мяне, нашмат цікавейшыя за прамовы "такіх шыкоўных мужчынаў". Мізагінія ў дзеянні.

Злачынства, сэр!

Ура, таварышчы! Некалькі дзён таму мне ў лапы трапіў сігнал прайдзісвецкага зборніка дэтэктыўнага апавядання “Злачынства, сэр!”, і ён атрымаўся, як і варта было чакаць, прыўкрасным. Улічваючы ўсе прыгоды, што здарыліся з гэтым зборнікам падчас падрыхтоўкі, я баюся прагназаваць, калі з’явіцца ўвесь наклад, але ёсць надзея, што час гэты няўмольна набліжаецца.

Кніга будзе ў двух варыянтах, з мяккай і цвёрдай вокладкай, прычым бібліяграфічнай рэдкасцю рызыкуе зрабіцца менавіта мяккая версія: яна складзе ўсяго пятую частку сціплага накладу. Сярод аўтараў зборніка — Чэстэртан, Гофман, По (новыя тэксты, якія не друкаваліся ў выбраным), Чапэк, Такарчук, Брэт Гарт, Капітанява, Клугер і інш. У кнігу ўвайшлі і протадэтэктывы, і класіка жанру, і сучасныя мадыфікацыі, і пародыі, і парады па напісанні — карацей, усё, што адбывалася з дэтэктывам на працягу больш чым стогадовага развіцця. Асноўная канцэпцыя кнігі, як і адпаведнага нумару ПС, з якім кніга не зусім і супадае (у ёй ёсць тэксты, якіх у нумары няма, і наадварот), — гэта прадстаўленне дэтэктыву як твора мастацтва, які з кітчам і масавай літаратурай не мае нічога агульнага.


Ура перакладчыкам (па чарговасці іх з'яўлення ў змесце) ilnur, Паўлу Донаву, Аляксею Жбанаву, мне, kastani, Юлі Цімафеевай, Надзеі Кахновіч, valodzi4ak, Ганне Пазюк, danilchyk, smatrycenka і Яніне Голуб! Аўтарскія будуць раздавацца, як толькі наклад выпаўзе з друку. А пакуль ён яшчэ паўзе — вось вам анатацыя:

Так, у нас тут, безумоўна, забіваюць. Ну, і крадуць усё, што кепска ляжыць альбо старанна ахоўваецца: дыяменты, лісты, партсігары, галёшы і грошы. А яшчэ ў нас смяюцца — бо, як гэта ні парадаксальна, нават забойства можа зрабіцца крыніцай добрага настрою. Прынамсі для чытача.

Энтамалагічнае

Думала, да нашага 9-га нават камары не далятаюць. А вось і не — апошнімі днямі тут сапраўднае нашэсце майскіх жукоў. Цэлымі раямі кружляюць за вокнамі, залятаюць у фортку, і не ведаеш — ці то катоў ад жукоў ратаваць, ці то жукоў ад катоў. А сёння матылёк заляцеў. Паласаўс адразу ж пачаў гуляць з ім у свае сур'ёзныя кашэчыя гульні. Ледзь адбіла небараку. Выжыў. Трывушчыя яны, гэтыя хіцінавыя стварэнні. Цяпер у свеце ёсць удзячны мне матылёк і пакрыўджаны на мяне Паласаўс.

Бэўвульф

Пан ilnur ужо напісаў, а я ўчора бачылася з выдаўцом і магу пацвердзіць, што "Бэўвульф" такі выйшаў. І не проста выйшаў, а ўжо развозіцца па кнігарнях (калі не памыляюся, у "Акадэмцы" ўжо мусіць быць). І гэта, як на мяне, неверагодна здорава. Наклад, праўда, злачынна маленькі, але тым больш ёсць нагода хутчэй набыць.

Не кожны дзень у нас выходзіць нешта такое. Але вось паціху выходзіць, і гэта не можа не радаваць.
Мы на Мальту асабліва не збіраліся — проста так атрымалася, што туды былі даволі танныя квіткі, ну, чаму ўрэшце і не? Тым больш што да гэтай краіны ў мяне даўні сантымент — і нават не праз мальтыйскі ордэн, а праз тое, што гадоў у 10 мне прыснілася Валета, і мне вельмі хацелася паглядзець, ці так яна выглядае насамрэч, як у сне. Дарэчы, не зусім так :)

1

Літары і пікселі...Collapse )

Judge Dee at work

Нечакана для сябе дабралася да канца чацвертага апавядання са зборніка, і гэта значыць, што палова кнігі (а калі верыць кіндлу, то нават 53%) ужо гатовая. Можна пачынаць думаць пра пераклад назвы. Пакуль схіляюся да варыянта "Следства вядзе суддзя Дзі" :)
Некалькі тыдняў таму на мяне ў варшаўскім “Трафіку” паглядзела адна кніга. Хутчэй за ўсё, вока зачапілася за паэтычную назву, а таксама прыемны афрыканскі краявід на вокладцы. Вось такі:

Яно...Collapse )

Невядомых кніг невядомых мне аўтараў я не купляла ўжо даўно. А вось гэтая кніга паглядзела на мяне так, з аднаго боку, жаласліва, а з другога — так спакусліва, што я не вытрымала і купіла.

У выніку яна аказалася страшна прыемнай. Гэта ўспаміны дачкі ангельцаў, якая з трох гадоў і да замужжа (тб недзе да 22 ці 23) пражыла ў Афрыцы, не ў маёй любімай Паўднёвай Афрыцы, праўда, але зусім побач — у Радэзіі (цяпер Зімбабвэ), Мазамбіку і Замбіі, прычым добры кавалак часу ў гэтым рэгіёне ішла грамадзянская вайна. Кніга напісаная ў выглядзе кароткіх гісторыяў з жыцця сям’і аўтаркі, Аляксандры Фулер: як на іх напала кобра, як яны ў пяць гадоў вучыліся калоць фізіялагічны раствор і страляць, як вырошчвалі і прадавалі тытунь, як слухалі музыку і адпачывалі, як заганялі дзікіх кароў, як загінула трое з пецярых дзяцей. Гэта вельмі паэтычна і цёпла напісаныя ўспаміны пра розныя бытавыя дробязі, якія запомніліся аўтарцы з дзяцінства, і спроба зразумець бацькоў, расізму якіх аўтарка не можа раздзяліць, але да якіх ставіцца з вялізнай пяшчотай, а таксама спроба разабрацца з тым, як гэта — быць белай афрыканкай.

Пакуль я ніяк не вырашу, хачу я гэтую кнігу раздаць (бо перачытваць наўрад ці збяруся) ці ўсё ж пакінуць у сябе, магу даць каму-небудзь пачытаць. Fajna lektura для тых, хто цікавіцца Афрыкай і чытае па-польску.

Учора зноў зайшла ў “Трафік”. Гэтым разам на мяне паглядзела вось што...

Яно...Collapse )

03 Чэр 2013

Раптоўна не ў чацвер — новая серыя кніжнай калонкі. Зноў жа раптоўна — гэтым разам пра раман "Сфагнум" Віктара Мацріновіча.
Найвышэйшы пілатаж у пракрастынацыі — гэта калі перакладаеш дэтэктыўныя гісторыі пра суддзю Дзі, каб толькі не перакладаць "Пыху і перадузятасць".

Бітнікі шыбаў

Вось урэшце і выйшаў новы, 11-ты нумар часопіса “ПрайдзіСвет”, прысвечаны бітнікам і біццю шыбаў. Мой удзел у гэтым нумары быў мінімальны — нейкае інтэрв’ю з Генры Мілерам, — і таму я віншую ўсіх перакладчыкаў, рэдактараў і арганізатараў. У нумары шмат вершаў і музыкі, напрыклад, даўжэзная падборка перакладаў Гензбура з ютубамі, цэлая куча аўтараў, якія ніякіх рэкамендацыяў не патрабуюць, Кізі, напрыклад, ці Вонэгут, ну і ўвогуле, нумар не такі ўжо і гіганцкі, а таму не прачытае яго толькі лянівы.

Але гэта яшчэ не ўсё. Калі раптам хтосьці пра гэтую дату паспеў з мінулага году падзабыць, нагадваю, што сёння, то бок 27 траўня, у “ПрайдзіСвета” дзень нараджэння. Чатыры гады таму ў гэты дзень у інтэрнэце з’явіўся наш першы нумар, прысвечаны сучаснай літаратуры. З таго часу на сайце з’явіліся пераклады 1126 твораў 293 аўтараў з 35 моваў (сярод якіх і такія мовы, як японская, старафранцузская, грузінская, малагасійская, афрыкаанс, хіндзі), зробленыя 140 перакладчыкамі. Карацей, ура нам!

Вялікі Гэтсбі

Збіраючыся схадзіць на экранізацыю, перачытала ўчора "Вялікага Гэтсбі". Першы раз чытала яго ва ўніверсітэце, ну, прачытала, ну, паставіла недзе паміж "Зімой трывогі нашай", якую вельмі люблю, і "Марцінам Ідэнам", да якога стаўлюся абыякава, і забыла. Магчыма, таму што сюжэт просты і тыповы, з аднаго боку, амерыканская трагедыя, з другога, нічым не прыкметны, апроч умеранай дасціпнасці, апавядальнік, нешта такое ў духу апавядальніка са стайранаўскага "Выбару Сафі", хаця і напісанага пазней. Не ведаю, наколькі правамерна тут казаць такое, бо чытала ў перакладзе, але найлепшае ў гэтым творы — тое, як ён напісаны: словы ў ім складзеныя так, што падчас чытання цябе не пакідае адчуванне безвыходнасці, смутку і пустаты. Гэтая агульная атмасфера вельмі моцная, а сродкі яе стварэння добра замаскіраваныя. Фільм пакуль не глядзела, але, здаецца, перадаць нешта такое кінематаграфічнымі сродкамі павінна быць нескладана.

Ага, і перакласці раман таксама захацелася. Пакуль трымаюся.

Падарожныя нататкі

***
Мінск-Вільнюс-Варшава-Торунь-Кракаў-Бергама-в.Мальта-в.Каміна-в.Гоза-Кракаў-Варшава-Гародня. Неўзабаве чакаюся ў Мінску.

***
Летась мы амаль выпадкова трапілі ў Мілан (вяртацца з Брусэля ў Варшаву праз Мілан было ўдвая танней, чым прамым рэйсам, ну, і вырашылі заадно горад паглядзець), і Італія нам дзіка не спадабалася. Сёлета, плануючы паездку на Мальту, мы вырашылі даць Італіі апошні шанец, і яна скарысталася ім напоўніцу. За тры гадзіны, праведзеныя ў гарадку Бергама (у нас было каля шасці гадзінаў паміж самалётамі), я зразумела, што такі да Італіі трэба дабірацца, і не праездам, а сур’ёзна.

1

Чытаць болей...Collapse )

Latest Month

Тра 2015
S M T W T F S
     12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31      

Syndicate

RSS Atom
Распрацавана LiveJournal.com
Designed by Akiko Kurono